Menu Close

Month: januari 2016

Wees geen imbeciel

Weesgeenimbeciel

Van alle scheldwoorden eentje die waarschijnlijk het minst bij jou zal horen. Maar ook jij, beste lezer, kunt een imbeciel zijn. In de oorspronkelijke Latijnse betekenis is dit iemand die ‘een stok nodig heeft voor de ziel’. En heus, er zijn elegante houten wandelstokken in omloop, maar dit is er een die je niet wilt hebben. Je bent je mobiliteit volledig kwijt.

Er zijn in ons (werkende) leven verschillende manieren van in beweging komen. Zo is er ons oerinstinct, onze oneindige wil die ons dagelijks als een raketmotor voortstuwt.
Verder zijn er de rationeel afgewogen carrièrekeuzes, ‘ambitie’ in de betekenis die we er in het algemeen aan toekennen: je neemt een specifiek doel en werkt daar het liefst zo effectief mogelijk naartoe. Dan is er nog een andere manier van in actie komen, ambitie in de letterlijke betekenis van het woord: ambire, wat staat voor rondgaan, dwalen, in verschillende sferen komen.

Maar wat doet de imbeciel? Kreupel als hij is, blijft hij pafferig op z’n comfortabele bureaustoel zitten. Hij heeft genoeg wijsheid om te weten dat er iets niet in de haak is, maar het ontbreekt hem aan moed om in actie te komen. Het is de medewerker die mentaal én fysiek voelt dat ‘ie niet meer op z’n plek zit, maar knikkende knieën krijgt bij de gedachte aan verandering brengen in de situatie. Hij is hiermee niet alleen zichzelf tot last, maar ook z’n omgeving.

Tot stilstand komen is een doodzonde. Want ook al heb je niet eens helder welke kant het op moet, het bewegen op zichzelf is al een manier om je ´stok voor de ziel´ met een grote zwieper in de openhaard te gooien.

Zoals filosoof Goethe zei: “Es irrt der mensch, solang er strebt”. Zolang je streeft, ben je op weg. Je verlangt naar iets wat je nog niet hebt en wat je dus ook niet volledig kent. Streven heeft een exploratief, levendig karakter: je probeert niet zomaar in een kaarsrechte lijn op je doel af te gaan, maar hebt ook de durf om weleens een blokje om te lopen, in verschillende ‘sferen’ te komen, en een keer een schuiver te maken. Al wandelend kom je vervolgens tot interessante inzichten.

Want in beweging leer je met weerstand en onzekerheden omgaan. Er is moed voor nodig. Een deugd die precies tussen lafheid en overmoed inzit. Je blijft niet aan je stoel plakken op de plek waarvan je mentaal al afscheid had genomen, je bent geen slaaf van je stappenplan, en vliegt ook weer niet instinctief als een ongeleid projectiel alle kanten op.

Met ambire en streben heb je dus een gulden middenweg: je blijft je voortbewegen zonder voor de makkelijke weg te kiezen of alleen maar snoeihard vooruit te willen. En eindigt niet als imbeciel.

Willem is een communicatieve ideeënbom die diepgang en luchtigheid kan combineren. Hij is zowel presentator, denker als vernieuwer die geniet van schaken op meerdere schaakborden en mensen anders naar hun werkelijkheid kan laten kijken.

Wat ik heb geleerd na één jaar ondernemen

Eenjaarondernemen

Maandag 4 januari 2016. De eerste werkdag van het nieuwe jaar. Door de motregen fiets ik in de schemering naar mijn bureautje op de Overtoom in Amsterdam toe. Ik ben redelijk kapot want ik kon de slaap maar niet vatten afgelopen nacht; zoveel gedachten spookten er door mijn hoofd. Zowel gedachten over het afgelopen jaar, mijn eerste jaar als ondernemer, als over 2016. Er is ook zoveel gebeurd afgelopen jaar. En komend jaar heeft misschien nog wel meer in petto. Maar voordat 2016 echt kan beginnen, schrijf ik eerst mijn gedachten over 2015 van mij af. Op dat ik dit prachtige jaar nooit zal vergeten en genoeg ruimte kan bieden aan 2016 om nog onvergetelijker te worden. I truly hope so.

When the magic happens

Wellicht kennen jullie het plaatje met de clichématige cirkel wel die je Comfort zone moet voorstellen, met net daarbuiten een tweede cirkel die zegt: Where the magic happens. Ik geloof op zich best wel in clichés (ze zijn niet voor niets een cliché J) en cirkels vind ik ook prima, maar tegen deze cirkelredenering kijk ik net een beetje anders aan. Ik zal gaandeweg uitleggen waarom.

Begin 2014, zo’n twee jaar geleden, besefte ik dat ik met mijn toenmalige baan als consultant in de financiële sector vrij weinig magie in mijn leven zou gaan meemaken. Ik liep in een net te goed zittend pak door een wereld heen waar ik net niks mee had en waarin ik me ook net niet op mijn gemak voelde. Ik besloot dat het mooi was geweest en zette een masterplan op poten. Eerst een huis kopen, dan mijn baan opzeggen, en vervolgens een eigen onderneming starten. Wat die onderneming precies moest gaan worden dat wist ik nog niet, maar ik had vertrouwen dat een goed idee vanzelf wel zou komen. Vijf jaar eerder had ik namelijk ook al zo’n mooi idee gehad, voor een online huisverhuurservice. Het enige wat er toen aan ontbrak was de complete uitvoering, maar dat ging ik niet nog een keer laten gebeuren.

Mijn masterplan verliep vervolgens voorspoedig. Tegen het einde van oktober had ik een leuk huisje in Amsterdam Oud-West gekocht en aangegeven op mijn werk per 1 januari 2015 te zullen stoppen. En ook de beginselen van een bedrijfsidee waren er. Begin november tijdens Startup Weekend Groningen kreeg dit geesteskindje niet alleen handen en voeten erbij, maar ook een papa in de gedaante van Stefan, mijn co-founder. In december schreven we samen op wat het doel van onze startup (die inmiddels Brixer heette) moest zijn: studenten aan een baan helpen die écht bij ze past. Het had ons bij elkaar 8 jaar gekost om erachter te komen wat we zelf wilden doen, en deze lange tijd wilden we de generatie(s) na ons besparen. We huurden twee bureautjes op de Overtoom en 2015 kon beginnen.

Overleven

Het masterplan klonk fantastisch: plus één huis, min één baan, en plus één idee. Maar daar sta je dan opeens met je huis op zak, je ideetje op papier en een klein spaarpotje (overgehouden aan PartyPants) dat je hooguit zes maanden van de straat kan houden. Het nieuwe tijdperk van ondernemen werd dan ook vanaf de eerste dag vergezeld door een knagend, maar ook mannelijk gevoel van overleven.

Mannelijk? Ja mannelijk. Zo van, ik kan dit, ik ga dit flikken. Mijn net iets te goed zittende pakken had ik ingeruild voor hoodies van de H&M en uit eten gaan deed ik vanaf nu alleen nog maar als het gratis kon via mijn nieuwe foodblog voor mannen Gastroman.

De meeste hulp bij het overleven kreeg ik echter niet uit innerlijke of mannelijke kracht, maar van een aantal fantastische mensen om mij heen. Zo wist mijn maatje Dennis in maart pardoes Miljoenenjacht te winnen en investeerde hij 10% van zijn prijs in mij, zijn hulppietje tijdens de show. En ook de huisverhuur via Airbnb deed een duit in het zakje. Toch mooi dat iemand anders die service uiteindelijk wel perfect had uitgevoerd. Door deze financiële meevallers kon al mijn aandacht op Brixer blijven tot tenminste na de zomer. Het gevoel van moeten overleven was voor eventjes weg.

Dingen doen die je niet per se leuk vindt

De eerste drie maanden van Brixer hadden met name in het teken gestaan van onderzoek doen. Wat bepaalt of iemand gelukkig is met zijn baan? En wat bepaalt of iemand er ook goed in is? En kan je deze twee factoren ook voorspellen? Bijvoorbeeld met een test? Om ons onderzoek zo gedegen mogelijk uit te voeren hadden we drie ervaren psychologen aangehaakt. Een zeer leerzame en nuttige periode, waarin het fundament van Brixer is ontstaan.

Ondanks dat het nog niet direct het vuurwerk was waar ik op gehoopt had, dit kon je nog geen eens knalconfetti noemen, voelde ik me al wel direct als een vis in het water. Samen met Stefan en mijn broer Vincent (die vanuit een hutje in Nieuw-Zeeland aan de website kluste) was ik namelijk iets moois aan het bouwen. Iets nieuws aan het creëren. En dan hoeft het niet altijd vuurwerk te zijn, als het er maar wel toe doet. Nu was het alleen nog afwachten of dat laatste ook het geval was en of we inderdaad iets aan het maken waren waar ook daadwerkelijk behoefte aan was.

Begin april ging de eerste versie van onze website live en nodigden we zo’n 100 bekenden uit, waarvan de meeste al lang geen student meer, om ons kersverse career assessment te maken. Al snel herkenden we de meeste aanmeldingen niet meer en bleken er steeds meer studenten hun weg te vinden naar Brixer. De website draaide voorbeeldig, maar aan de achterkant liepen alle resultaten nog in een spreadsheet en moesten de rapporten handmatig in Excel worden opgemaakt. Tussen april en augustus spendeerde ik zodoende ruim drie uur per dag met het in elkaar draaien van assessmentrapporten, totdat Vincent tegen september ook dit geautomatiseerd had. En dat was wel nodig ook, want het ging goed met Brixer! Niet alleen wisten steeds meer studenten ons te vinden, maar ook steeds meer bedrijven wilden van onze diensten gebruik maken om aan geschikte nieuwe mensen te komen.

Vallen en opstaan

Ondanks de groeiende interesse in Brixer en de eerste kleine succesjes rond de zomer, waren we nog steeds hard op zoek naar vuurwerk om het jaar mee af te sluiten. Zonder een aantal (kleine) knallers zouden we namelijk te weinig geld hebben en perspectief zien voor 2016. Gelukkig kwam er met de steeds verder gaande automatisering, Vincent was inmiddels vast aan boord en werkte gestaag door aan de website, ook steeds meer ruimte voor Stefan en mij om de hort op te gaan.

Daarnaast kwam Brixer steeds professioneler over en begon ons verhaal beter te kloppen. Dit resulteerde binnen twee maanden in 10 nieuwe klanten, samenwerkingen met onder meer de Erasmus Universiteit, de UvA en Aiesec, en een uitverkiezing voor de Next Entrepreneur. En door al deze ontwikkelingen kwamen er in korte tijd ook nog meer dan 3000 studenten bij. Vergeet de knalconfetti! Dit zijn minstens sterretjes en wondertollen!

Tot slot

Met dat perspectief voor 2016 zit het dus wel goed, maar nog veel belangrijker, we hebben een fantastisch jaar gehad! We hebben iets nieuws gecreëerd, van zero to one zoals oud PayPal-baas Peter Thiel zou zeggen. Met vallen en opstaan, en zo zal het ook wel blijven. Heerlijk toch.

Nu ik al mijn gedachten over 2015 zo heb opgeschreven is er ook weer ruimte om vooruit te kijken. Komend jaar zal hopelijk in het teken staan van groei, volwassen worden (maar zeker niet te volwassen) en vooral ook blijven genieten.

Om terug te komen op het begin van dit schrijven; wat heb ik geleerd in één jaar ondernemen? Veel te veel om op te noemen, maar dit is het belangrijkste. Wanneer je gaat doen wat op je lijf is geschreven, dat is when the magic happens.

Heel veel dank aan alle mensen om me heen voor hun aanhoudende liefde, steun en gezelligheid! Wat zal ik lekker slapen vannacht.

Laurens van Leeuwen is co-founder van Brixer. Brixer biedt starters een gratis career assessment aan op www.brixer.nl zodat zij de baan kunnen vinden die écht bij hun past.